Daniela Walkowiak (później Pilecka oraz Lewicka) urodziła się 24 maja 1935 roku w Łękach Wielkich koło Kościana. Reprezentowała Gwiazdę Bydgoszcz, Spójnię Warszawa i Zawiszę Bydgoszcz.
Trzykrotnie startowała w Igrzyskach Olimpijskich. W Melbourne w 1956 roku zajęła szóste miejsce w wyścigu jedynek K-1 na 500 m. Podczas igrzysk w Rzymie w 1960 roku zdobyła brązowy medal w tej samej konkurencji, a w wyścigu kajaków dwójek była czwarta (płynęła wraz z Janiną Mendalską). Cztery lata później w Tokio w 1964 roku była siódma w konkurencji jedynek i ósma w dwójkach (wraz z Izabelą Antonowicz). Była też dwukrotną finalistką mistrzostw świata i siedmiokrotną finalistką mistrzostw Europy.
Karierą sportową rozpoczęła w 1951 roku. Była uczennicą Liceum Plastycznego w Bydgoszczy i z koleżankami z klasy wyszły w teren by namalować jakieś plenery. Szły nad Brdą, a na wodzie w pobliżu przestani „Gwiazdy” trwał trening kajakarzy. Poprosiła trenera Włodzimierza Matuszczaka by pozwolił jej wsiąść do kajaka. Po przepłynięciu kilkudziesięciu metrów trener dostrzegł jej potencjalne możliwości. Do uprawiania kajakarstwa w klubie „Gwiazda” zachęcili ją wspomniany trener Matuszczak oraz ówczesny kierownik sekcji Marian Kosiak. Szkoleniowo najwięcej zawdzięcza jednak Stanisławowi Zantarze, który przez wiele lat był jej trenerem w warszawskiej „Spójni” oraz w reprezentacji kraju. Była zawodniczką niezwykle ambitną, o drobnej posturze, jednak o mięśniach stworzonych do wielkiego wysiłku. Największe sukcesy odnosiła w jedynce, ale startowała też w dwójce. Najdziwniejsze w całej jej sportowej karierze było to, że nie potrafiła pływać i nigdy się pływać nie nauczyła.
Na pierwsze swoje Igrzyska Olimpijskie pojechała w 1956 roku do Melbourne. Przed igrzyskami z konieczności zmieniła barwy klubowe. Była w kadrze narodowej, a warszawska „Spójnia” dysponowała lepszą bazą i zdecydowanie lepszym, sprzętem.
Zawody odbyły się na torze regatowym w Ballarat pod Melbourne. Startowała w K-1 na 500 m. W eliminacjach zajęła 3 miejsce i awansowała do finału, w którym ostatecznie uplasowała się na miejscu szóstym.
Na kolejnych Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku odniosła życiowy sukces zdobywając pierwszy, historyczny medal olimpijski dla polskiego kajakarstwa. Regaty odbyły się na jeziorze Albano w Castel Gandolfo pod Rzymem.
W eliminacjach zajęła zdecydowanie pierwsze miejsce pokonując w czasie 2:15,3 o równe 2 sekundy Włoszkę Zanardi. W półfinale podobnie, Szwedkę Lindmark pokonała o 2,1 sek. W finale sprawiła ogromną niespodziankę na którą nikt właściwie nie liczył. Nie nawiązała co prawda walki z pierwszą dwójką – Rosjanką Antoniną Serediną i Niemką Therese Zenz, które były poza jej zasięgiem, ale przewaga nad czwartą zawodniczką Dunką Annemarie Werner-Hansen była zdecydowana i nie podlegała dyskusji. Medal wręczał jej ówczesny przewodniczący MKOl Avery Brundage. Całą ekipę ogarnęła ogromna radość. Do wioski olimpijskiej wniesiono ją na rękach, były owacje, kwiaty, uśmiechy oraz wielka laurka namalowana przez znakomitego szermierza Jerzego Pawłowskiego.
Kilkadziesiąt minut po wywalczeniu medalu w jedynkach startowała w wyścigu finałowym dwójek. W parze z Janiną Mendalską miała ogromne szanse na wywalczenie kolejnego medalu. Brąz z Węgierkami przegrały na celowniku. Kajak węgierek wywrócił się. Do dziś nie wiadomo czy było to za, czy przed metą. Sędziowie ogłosili jednak, że Polki zajęły 4 miejsce.
Trzeba także odnotować, że zmaganiom kajakarzy w wyścigach półfinałowych przyglądał się z okien swojej letniej rezydencji papież Jan XXIII.
Do Bydgoszczy wróciła w 1961 roku i na swoich trzecich Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964 roku startowała już w barwach „Zawiszy”. Regaty kajakowe odbyły się na torze w Sagami. Daniela Pilecka dwukrotnie uczestniczyła w finałach, ale nie bez trudności.
W eliminacjach bowiem zajęła 5 miejsce i dopiero po repesażach, w których była druga wywalczyła awans do finału, gdzie zajęła 7 miejsce. W dwójce startowała z Izabelą Antonowicz. Tu także nasza osada przegrała w pierwszym wyścigu eliminacyjnym i awans do finału zapewniły sobie dopiero w repesażach. Ostatecznie zajęły w finale 8 miejsce.
Gazeta „Sport” tak komentowała olimpijski występ Danieli Pileckiej w Tokio: „Obie polskie osady kobiece zakwalifikowały się do finałów. Słowa uznania należą się zwłaszcza Pileckiej. Nasza brązowa medalistka z Rzymu musiała w ciągu jednego dnia startować aż cztery razy, a mianowicie w repesażach K-1 i K-2, które niefortunnie zostały przełożone z powody złej pogody z wtorku na środę oraz w półfinałach obu tych konkurencji. W półfinale Polka stoczyła piękny pojedynek z Węgierką Roha, ulegając jej o kilkadziesiąt centymetrów. Polka jednak wyraźnie zwolniła przed metą oszczędzając siły na wyścig dwójek. Niestety 4 starty w ciągu jednego dnia przekreśliły automatycznie osiągnięcie dobrego wyniku”.
Daniela Walkowiak-Pilecka była również dwukrotną finalistką Mistrzostw Świata i siedmiokrotną finalistką Mistrzostw Europy.
W 1957 roku odbyły się pierwsze po II wojnie światowej Mistrzostwa Europy. Zorganizowali je Belgowie w Gandawie, a Daniela Walkowiak wywalczyła w nich dwukrotnie 7 miejsce (w jedynce oraz dwójce). W 1958 roku Mistrzostwa Świata przeprowadzono w Pradze na Wełtawie. Pani Daniela zajęła w nich 6 miejsce w jedynce. W roku następnym w Duisburgu odbyły się Mistrzostwa Europy, w których była siódma w jedynce oraz ósma w dwójce. Po igrzyskach w Rzymie w 1961 roku Mistrzostwa Europy przeprowadzono w Poznaniu. Niestety nie udało się jej powtórzyć wyniku z igrzysk olimpijskich i wywalczyć medal. Ostatecznie Daniela Walkowiak zajęła piąte miejsce w jedynce oraz szóste w dwójce.
Wreszcie w 1963 roku mistrzostwa zorganizowała Jugosławia na rzece Pliva, w znanej ze swych turystycznych walorów miejscowości Jajce. Były to jednocześnie Mistrzostwa Europy i Świata, a Daniela Pilecka startując w K-1 zajęła w finale ósme miejsce.
Po igrzyskach w Tokio pani Daniela zakończyła karierę zawodniczą i rozpoczęła pracę trenerską. Najpierw w „Zawiszy”, a następnie w „Łączności” Bydgoszcz.
W mistrzostwach kraju Daniela Walkowiak-Pilecka zdobyła 24 tytuły mistrzowskie. W tym jedenaście w K-1 na 500 m (w latach 1954-1964), osiem w K-1 na 3000 m (w latach 1954, 1956-1958 i 1960-1963) oraz pięć w K-2 na 500 m (w latach 1954, 1956, 1958-1960).
Do chwili obecnej cały czas aktywnie udziela się w działalności Regionalnej Rady Olimpijskiej w Bydgoszczy oraz uczestniczy w licznych spotkaniach z młodzieżą.
Andrzej Maciejewski
Sekretarz RROl w Bydgoszczy